ม.รังสิต
ที่มา : Forward mail
ม. เอ๋ย ม.รังสิต
ใครคิดจะ มาเรียน ต้องเพียร หา
อย่างน้อย ๆ ก็ต้อง มีรถรา
คิดจะเดิน เข้ามา เป็นขาบวม
ไกลก็ไกล ลึกก็ลึก แถมรถติด
ถึงหน้าฝน สนุกนิด มีน้ำท่วม
บรรดาดาว สาวแนวหน้า ล้วนมารวม
ลุยน้ำท่วม โดยพร้อมเพรียง เคียงข้างกัน
อันว่าหญิง ม.รังสิต สวยมา หนึ่ง
ใครพบเห็น ต้องตะลึง และหวั่นไหว
บ้างสวยน้อย ก็ยังพอ ถูไถไป
เดินเชิดใส่ เพราะมั่นใจ ในแบรนด์เนม
หลุยส์วิตตอง พราด้า และกุชชี่
ใครไม่มี รัศมี ไม่ฉาย แสง
ถ้าใครมี รัศมี เปล่ง รุนแรง
ท้องจะแห้ง ไส้จะกิ่ว ทนหิวเอา
ไหนจะเด่น ที่ค่าเทอม อันแสนถูก
เหมาะกับลูก สุลต่าน เป็นหนักหนา
ราคาเดิม ไม่กี่เดือน ก็ขึ้นมา
เป็นเครื่องหา เลี้ยงชีพ สำหรับใคร
อินเตอร์เน็ต เก็บไปแล้ว ตั้งหกร้อย
เครื่องทยอย ค่อย ๆ มา ปีละเครื่อง
ค่อย ๆ หัด ค่อย ๆ ใช้ ไม่ค่อยเปลือง
ปีละเครื่อง ให้แบ่งกัน ตั้งหกร้อย
รถสองแถว แต่ก่อน แถวละบาท
เกิดประหลาด 2 แถว 3 ไม่นานนี้
คงเห็นว่า นักศึกษา รายได้ดี
เลยได้ที ขึ้นราคา หน้าไม่อาย
แถมโชเฟอร์ ปากหมา ด่าเราบ่อย
พูดค่อย ๆ ไม่ได้ ยายมันเสีย
เอาไปซ่อม เดือนที่แล้ว ไม่หายเพลีย
ขอให้เตี่ย เป็นด้วย ช่วยอวยพร
ที่ว่าไป อยากให้รู้ ผมไม่เกี่ยว
เขียนลดเลี้ยว ไหลไป เพราะจำฝืน
นักศึกษา หลายคน เขามายืน
บังคับขืน ใจให้เขียน จึงเรียนมา
อุดม แต้พานิช
ม. เอ๋ย ม.รังสิต
ใครคิดจะ มาเรียน ต้องเพียร หา
อย่างน้อย ๆ ก็ต้อง มีรถรา
คิดจะเดิน เข้ามา เป็นขาบวม
ไกลก็ไกล ลึกก็ลึก แถมรถติด
ถึงหน้าฝน สนุกนิด มีน้ำท่วม
บรรดาดาว สาวแนวหน้า ล้วนมารวม
ลุยน้ำท่วม โดยพร้อมเพรียง เคียงข้างกัน
อันว่าหญิง ม.รังสิต สวยมา หนึ่ง
ใครพบเห็น ต้องตะลึง และหวั่นไหว
บ้างสวยน้อย ก็ยังพอ ถูไถไป
เดินเชิดใส่ เพราะมั่นใจ ในแบรนด์เนม
หลุยส์วิตตอง พราด้า และกุชชี่
ใครไม่มี รัศมี ไม่ฉาย แสง
ถ้าใครมี รัศมี เปล่ง รุนแรง
ท้องจะแห้ง ไส้จะกิ่ว ทนหิวเอา
ไหนจะเด่น ที่ค่าเทอม อันแสนถูก
เหมาะกับลูก สุลต่าน เป็นหนักหนา
ราคาเดิม ไม่กี่เดือน ก็ขึ้นมา
เป็นเครื่องหา เลี้ยงชีพ สำหรับใคร
อินเตอร์เน็ต เก็บไปแล้ว ตั้งหกร้อย
เครื่องทยอย ค่อย ๆ มา ปีละเครื่อง
ค่อย ๆ หัด ค่อย ๆ ใช้ ไม่ค่อยเปลือง
ปีละเครื่อง ให้แบ่งกัน ตั้งหกร้อย
รถสองแถว แต่ก่อน แถวละบาท
เกิดประหลาด 2 แถว 3 ไม่นานนี้
คงเห็นว่า นักศึกษา รายได้ดี
เลยได้ที ขึ้นราคา หน้าไม่อาย
แถมโชเฟอร์ ปากหมา ด่าเราบ่อย
พูดค่อย ๆ ไม่ได้ ยายมันเสีย
เอาไปซ่อม เดือนที่แล้ว ไม่หายเพลีย
ขอให้เตี่ย เป็นด้วย ช่วยอวยพร
ที่ว่าไป อยากให้รู้ ผมไม่เกี่ยว
เขียนลดเลี้ยว ไหลไป เพราะจำฝืน
นักศึกษา หลายคน เขามายืน
บังคับขืน ใจให้เขียน จึงเรียนมา
อุดม แต้พานิช
This entry was posted
on 2.28.2006 at 2:03 PM.
You can skip to the end and leave a response.
» Post a Comment